Wat is erfpacht?

In mensentaal kan erfpacht omschreven worden als een pseudo-eigendom met twee beperkingen. Het is een pseudo-eigendom omdat de erfpachter het onroerend goed kan gebruiken als een eigenaar. Er zijn echter twee beperkingen. De duur van dit recht is tijdelijk (volgens het contract, de maximumduur van de wetgeving, etc.) en de erfpachter kan enkel zijn erfpachtrecht verkopen, niet de volle eigendom.

De antipode van het erfpachtrecht is de blote eigendom, met erfpacht belaste eigendom of tréfonds geheten. Samen vormen zij de volle eigendom van een goed. De blote eigenaar is in feite een investeerder op lange termijn. Hij of zij kan immers geen gebruik maken van het onroerend goed, met uitzondering van een eventuele canon (huur van de grond en eventuele bestaande gebouwen) die contractueel kan zijn bedongen. De blote eigenaar weet echter wel dat hij of zij bij het uitdoven van het erfpachtrecht volle eigenaar zal worden van het onroerend goed. In principe gebeurt dit zonder vergoeding, tenzij anders is overeengekomen (en mits dit uiteraard verdedigbaar is).

Erfpacht heeft een minimumduur van 27 jaar en een maximumduur van 99 jaar. Een erfpachtrecht kan zowel gevestigd worden op een braakliggende grond als op een grond met bestaande constructies. 
 

Schrijf u in op onze nieuwsbrief

Ontvang gratis onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte!